სინანულის საიდუმლო

ვხრი თვალების მზესუმზირებს, მზეს ვუმზირე, მზე ჩავყლაპე გულში, ხორბლის მარცვალივით, ყურძნისფერი ცრემლი ლოცვას ავუმძივე, გულისპირზე ჩამოვღვარე, ნაწნავივით... ამ წამივით ტკბილო, ჩემო, საღიმილევ, მეღიმილე, გკოცნი ცხელი ამბორებით, მაპატიე, რაც აქამდე – არ გიხილე, მაპატიე, რაც აქამდე – არ მოვედი! ეჰე, ჰე, ჰეეე!.. – ეს რამხელა ძახილია, ცა აელვდა, ამოგებულ მახვილივით, ახლა გული ცხენს შებმული მარხილია და ხმოვნები უკიდია ხანძრებივით!!! ა... ე... ი... ო... უ...მძაფრესი ძახილია, ვგრძნობ მდუღარედ ატირებულ მაგდალინელს, თმაგაშლილი ქრისტეს ფხრთით დახრილია და თმებს ცრემლის ნაკვალევზე არონინებს...                      მარონინეთ ნაზარეთის ორღობეში, ვიდრე კართან მივადგები ნაზარეველს... თითქოს, ნელა ვბრუნდებოდე ბავშვობებში და გზადაგზა ვბუტბუტებდე აღსარებებს... თითქოს, ქოხში, გამომქრალი ცეცხლის პირას, მელოდება, ვინც აქამდე არ ვიცოდი, ვინც ამ ღამით ჩემს გამო არ დაიძინა და სჯეროდა, და სჯეროდა ჩამი მოსვლის! მამააა!.. - გულში მხოლოდ შენთან ძახილია... ვგრძნობ მდუღარედ ატირებულ მაგდალინელს, თმაგაშლილი ქრისტეს ფეხრთით დახრილია და თმებს ცრემლის ნაკვალევზე არონინებს...

მიყვარხარ!!!

 

                                                                        

                     

მიყვარხარ!

ჩემს თავზე გახსნილი ზეცაა,

მიყვარხარ!

გრგვინავენ

საგულე ზარები,

და  როგორც ბეთლემი,

შობისას,

მეცა ვარ

აღსავსე,

შენამდე მომავალ მგზავრებით!

მიყვარხარ!

აქ ყველაგან ფეთქვაა მაჯათა!

შენს ტერფებს მოველი,

ვით ზღვის ზედაპირი....

და როგორც ქვიშაზე

მორიყულ მარჯანთა,

მეძებს მებადური...

და ჩემი ნაპირი,

და ჩემი ნაპირი,

უთუოდ, შენა ხარ!

შველა ხარ!

შესვლა ხარ

სულის სამკვეთლოში,

რამდენჯერ გიტირა

თვალების ვენახმა,

რამდენჯერ გაგხვია

ლოცვის საკმეველში!...

მინდა,

 გიწილადო

 ყველა ამოსუნთქვა,

და ხელებგაშლილმა

ხმამაღლა ვიყვირო:

მიყვარხარ!

მიყვარხარ!

მიყვარხარ!

მიყვარხარ!..

და თუნდაც მამალმა სამასჯერ იყივლოს....

როგორც დედამიწას,

მეც მადლი მაბრუნებს,

პეტრემ სინანული

 რა ტკბილი გვასწავლა....

მოვალ ნაზარეთში,

რომ შენთან დავბრუნდე,

ვიდრე არ მიმიღებ,

არ წავალ!

არ წავალ!

მიყვარხარ!

აქ ყველაგან

ფეთქვაა მაჯათა!

შენს ტერფებს

მოველი,

ვით ზღვის ზედაპირი....

და როგორც ქვიშაზე

მორიყულ მარჯანთა,

მეძებს

მებადური...

მგრძნობს

ჩემი ნაპირი....

 

 

ლამარია

აღმართს მოვუყვები შენკენ,

ლამარია,

სისხლის მდინარე მაქვს

- ურჩი არაგვივით.

ლილეეეე!..

სიყვარულმა ისე გადამრია,

გული მიფრიალებს

ომში - ალამივით!

 

აღმართს მოვუყვები შენკენ,

ლამარია,

გზაზე თმებს მიშლიან,

ქარის ასულები,

თითქოს მხლებლებივით,

გვერდით მომყვებიან

მხარზე შემოუდგამთ

კოკა და სურები.…

 

როგორ მესურვები,…

მგონი, აღარ დარჩა

ჩემში არაფერი

შენით შეუცვლელი,

შენი მონატრება

მთიბავს უთიბესად,

მთიბავს უთიბესად,

როგორც თავთავს

- ცელი!

ნაწნავს დანაწვიმებს

შავი ყურძენივით,

ნელა ჩაგაწურავ

უბის საწანხელში,

გულიდან აგიფრენ

მაგ ველურ არწივებს,

მერე დამედევნე

მზიან სანახებში!..

 

აღარ მენაღვლება

აწი არაფერი,

რაკი გაერთხაზდა

ჩვენი ბილიკები,

რაკი მზერა ისე

ფიცხად დამადევნე,

როგორც მონადირის

ჩქარი მარეკები!

 

მე ვერ მეყვარები

უმთო და უმზეო,

გულზე უნდა გედოს

ცეცხლის ნაკერები,

მთელი უმზევეთი

უნდა გავამზეოთ,

უნდა ჩამოვკრიფოთ

მწიფე ვარსაკვლავები!

 

ახლა ქარი მთიბავს,

აღმართს მივუყვები,

ლილეეე! – ჩემი სისხლი

ურჩი არაგვია,

რაც ვერ გაგიმხილე

- უშგულს მოვუყვები

როცა ჩამიხუტებს

გულში ლამარია!